Collectie: Anko, Azuki & Soja

De anko is een zoete pasta op basis van rode azukibonen, die veel wordt gebruikt in de Japanse patisserie. De pasta wordt bereid door de bonen met suiker te koken tot een gladde of korrelige textuur ontstaat, afhankelijk van het type anko. Anko wordt vaak gebruikt als vulling voor traditionele desserts zoals dorayaki, manju en taiyaki.

Azukibonen en sojabonen zijn twee soorten peulvruchten die vaak in de Japanse keuken worden gebruikt, maar verschillen in smaak, textuur en toepassingen. Azukibonen zijn kleiner en rood van kleur en worden vooral gebruikt om anko of zoete desserts te maken. Sojabonen zijn daarentegen veelzijdiger en vormen de basis van veel producten, zoals tofu, miso en sojamelk.

Anko wordt voornamelijk gebruikt als zoete vulling in diverse Japanse patisserie. Je vindt het in desserts zoals dorayaki (gevulde pannenkoeken), mochi (kleefrijstwafels), manju (kleine gestoomde cakejes) en taiyaki (visvormige cakejes). Het kan ook worden verwerkt in ijs of zo met thee worden gegeten.

Om zelfgemaakte anko te maken, begint u met het koken van azukibonen tot ze zacht zijn. Giet ze af en pureer ze vervolgens met suiker en een beetje water tot u de gewenste consistentie hebt bereikt. U kunt de hoeveelheid suiker naar smaak aanpassen en het mengsel koken tot u een dikke pasta krijgt.

Er bestaan twee hoofdtypen anko: koshian, een gladde pasta waarin de velletjes van de bonen zijn verwijderd, en tsubuan, een grovere pasta met stukjes boon. De keuze tussen beide hangt af van de gewenste textuur in het dessert.

De anko moet in een luchtdichte verpakking in de koelkast worden bewaard. Het is ongeveer een week houdbaar, maar voor een langere houdbaarheid kan het worden ingevroren.

Sojabonen zijn rijk aan eiwitten, vezels, vitaminen en mineralen. Ze zijn ook een uitstekende bron van isoflavonen, die bekendstaan om hun gunstige effecten op de gezondheid, met name wat betreft het verlagen van het risico op hart- en vaatziekten en het ondersteunen van de botgezondheid.